اثربخشي درمان مبتني بر كيفيت زندگي بر خوش‏بيني، اميد به زندگي و شادكامي مادرانِ داراي كودكان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم

هدف: هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي كيفيت زندگي درماني بر افزايش خوش‏بيني، اميد به زندگي و شادكامي در مادرانِ داراي كودكان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم بود. مواد و روش‏ها: پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش‏آزمون- پس‏آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماري پژوهش شامل كليه مادرانِ داراي كودك مبتلا به اوتيسم تحت حمايت بهزيستي شهر فراشبند بود. با روش نمونه‏گيري در دسترس نمونه‏اي به حجم 30 نفر انتخاب شد (گروه آزمايش=15 نفر و گروه كنترل=15 نفر). ابزار جمع‏آوري داده‏هاي پژوهش شامل پرسشنامه جهت‏گيري زندگي شي‏ير و كارور (1985)، اميد به زندگي ميلر و پاورز (1988) و شادكامي آرگايل و هيلز (2002) بود. داده‏هاي پژوهش با استفاده از روش‏هاي آمار توصيفي و تحليل كوواريانس مورد تحليل قرار گرفت. يافته‏ها: نتايج نشان داد تفاوت معناداري بين گروه‌هاي آزمايش و گواه در افزايش نمرات خوش‏بيني و اميد به زندگي وجود دارد (05/0 P). همچنين، در متغير شادكامي نيز تفاوت معناداري بين گروه‌ها مشاهده گرديد (05/0 P). نتيجه‏گيري: نتايج نشان داد كه در كنار ساير روش‏هاي درماني مي‏توان از كيفيت زندگي درماني در بهبود وضعيت بهداشت روان مادرانِ داراي فرزند اوتيسم استفاده كرد.