اثربخشي طرحواره درماني بر كيفيت زندگي زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي طرحواره درماني بر كيفيت زندگي زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره بوده است. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري كليه زوجين مراجعه كننده به مركز مشاوره اي شهر اهواز در سال 1400 بوده است. كه تعداد 32 نفر به روش نمونه‌گيري انتخاب شدند و در دو گروه آزمايش 16نفر و كنترل16نفر قرار گرفتند. كليه آزمودني ها در دو مرحله پيش و پس‌آزمون به پرسشنامه كيفيت زندگي پاسخ دادند. سپس آزمودني هاي گروه آزمايش به مدت 8هفته، هر هفته در يك جلسه درمان 90-60دقيقه اي درمان طرحواره درماني را دريافت نموده اند و گروه كنترل مداخله خاصي را دريافت ننمودند. يافته ها نشان داد كه بعد از طرحواره درماني ميانگين نمرات كيفيت زندگي در پس آزمون گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل افزايش پيدا كرده است. بنابراين طرحواره درماني بر كيفيت زندگي زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره تاثير دارد.