ماهيت، نمونه‌ها و الزامات استفاده از حلقه‏ هاي مياني براي تمدن ‏سازي نوين اسلامي با تأكيد بر انديشه امامين انقلاب اسلامي

از منظر ولايت، تحقق فرايند اهداف انقلاب اسلامي اعم از دولت‏سازي، جامعه‏سازي و به خصوص تمدن‏سازي نوين اسلامي نيازمند حركت عمومي منضبط، پرشتاب و همراه پيشرفت محسوس با محوريت حلقه‏هاي مياني- كه كارگزار و ساختار اصلي اين حركت است- مي‏باشد. هدف مقاله تبيين ماهيت، نمونه‏ها و الزامات استفاده از حلقه‏هاي مياني با روش تحليل مضمون در انديشه امامين انقلاب اسلامي است. ماهيت حلقه‏هاي مياني از جنس ملت و از نوع نهادها و سازمان‏هاي غيردولتي(غيررسمي) متشكل از جوانان مؤمن انقلابي و پاي‏كار است كه وظايف كليدي آنها تمركز، برنامه‌ريزي، ارائه راهكار و پيگيري مستمرِ تحقق اهداف و برنامه‏ها براي تحقق تمدن نوين اسلامي مي‏باشد. از ديدگاه امامين انقلاب اسلامي يكي از علل عمده‏ي محدثه انقلاب اسلامي، حركت مردمي، خودجوش و تشكل‏هاي غيررسمي جوانان انقلابي بوده‏است، كه همين علت، علت مبقيه و بقاي انقلاب نيز تا رسيدن به اهداف و آرمان‏هاي آن است. ائمه جمعه استان‏ها و شهرها (يا همان قرارگاه‏هاي فرهنگي و اجتماعي استاني و شهري)، ائمه جماعات مساجد، هيأت‏هاي مذهبي، تشكل‏هاي مختلف اساتيد، فرهنگيان، دانشجويان، دانش‏آموزان، اصناف و بازاريان، پايگاه‏هاي مختلف محلات و اقشار بسيج، گروه‏هاي جهادي خدمتگزار مستضعفين در داخل و خارج كشور و كانون فرهنگي مساجد و ... از مصاديق و نمونه‏هاي برجسته حلقه‏هاي مياني هستند. الزامات اصلي پذيرش، سازماندهي و استفاده از حلقه‏هاي مياني اولاً كاهش تصدي‌گري دولتي براي افزايش قدرت مردم، ثانياً استقلال در ارائه طرح و نقشه تمدني؛ ثالثاً مديريت غيررسمي، غيردولتي و منضبط آنها و رابعاً وضع قوانين حمايتي نقش‏آفريني، تعاملات و تراكنش‏هاي مالي و حقوقي در سطح ملي و بين امتي براي تسهيل اقدامات حلقه‏هاي مياني است.