توسعه مدل ميلك‌ران – كراس‌داك در لجستيك روبه‌درون شركت ايران‌خودرو

طي سال‌هاي اخير، با افزايش فشار بر صنعت خودرو جهت كاهش قيمت تمام شده محصول نهايي و افزايش سطح رقابت‌پذيري در اين حوزه مهم از صنعت، نياز به توجه همه جانبه به فاكتورهاي هزينه‌اي در خودروسازي اهميتي خاص يافته است. براين‌اساس، بهبود عملكرد زنجيره تامين خودرو به نحوي كه تضمين كننده حداقل هزينه ممكن با توجه به شرايط حاكم بر اين حوزه باشد، در اولويت تمامي خودروسازان جهان قرار گرفته است. شايان توجه است، زنجيره تامين خودروسازي به عنوان يكي از پيچيده‌ترين و گسترده‌ترين زنجيره‌هاي تامين، شناخته شده كه لجستيك در آن نقشي كليدي و غير قابل انكار ايفا مي‌كند. لذا مديريت صحيح اين موضوع، نقشي تعيين كننده در كاهش قيمت تمام شده محصول نهايي دارد. لازم به ذكر است، حدود 30 تا 40 درصد از مجموع هزينه‌هاي عملياتي در صنعت خودروسازي ايران مرتبط با لجستيك مي‌باشد و در اين بين و به خصوص در گروه صنعتي ايران‌خودرو، هزينه حمل قطعات از تامين‌كنندگان (قطعه‌سازان) داخلي به سايت‌هاي خودروسازي، سهمي عمده از هزينه‌هاي لجستيكي را به خود اختصاص مي‌دهد. بنابراين، يافتن و به‌كارگيري روش‌هايي جهت حداقل‌سازي اين هزينه، تاثير قابل توجهي در كاهش قيمت تمام شده محصول نهايي خواهد داشت. در اين ميان، مهم‌ترين زمينه بهبود، افزايش ضريب پرسازي ناوگان و كاهش استفاده از ناوگان غيراقتصادي است. روش‌هاي ميلك‌ران و كراس‌داك از شناخته شده‌ترين روش‌‌هايي هستند در حوزه‌هاي مختلف لجستيك به منظور افزايش ضريب پرسازي ناوگان مورد استفاده مي‌گيرد. ميلك‌ران در لجستيك روبه‌درون به مفهوم بارگيري سفارشات چندين مبدا در يك ناوگان و تحويل محموله به صورت يكجا به يك مقصد مي‌باشد. در مقابل، كراس‌داك يك استراتژي لجستيكي است كه كالا بلافاصله از يك ناوگان ورودي تخليه شده و سپس به طور مستقيم از سمت ديگر انبار، براي خروج بارگيري مي‌شود. با اجراي روش ميلك‌ران در حوزه حمل قطعات از قطعه‌سازان به سايت‌هاي توليدي گروه صنعتي ايران‌خودرو، بيش از 40 درصد از تعداد ناوگان حمل غيراقتصادي كاهش يافته و با پياده‌سازي روش كراس‌داك، پيش‌بيني مي‌شود كه باقي مانده ناوگان سبك و غيراقتصادي نيز حذف گردد. در اين نوشتار برآنيم تا روش انجام پروژه و نتايج حاصل از آن را مورد بررسي قرار دهيم.