نقش مديريت پايدار خاك در حل مشكل آب كشور

بخش كشاورزي بيشترين مصرف آب را به خود اختصاص داده است. آب مورد نياز براي تأمين غذاي يك انسان حدود ۷۰ برابر ساير مصارف آب همان فرد مي‌باشد. براي رفع مشكلات كمبود آب در جهان، به ‌ويژه در مناطق خشك و نيمه خشك، بايد اقدامات اساسي در كاهش مصرف و افزايش بهره‌وري آب در كشاورزي صورت گيرد. راهكارهاي مختلفي براي ارتقاء بهره‌وري آب در كشاورزي وجود دارند. يكي از مؤثرترين روش‌هاي استفاده بهينه از آب، موضوع مديريت پايدار خاك، به عنوان بستر اصلي مصرف آب و توليد غذا است كه متأسفانه به شدت مورد كم توجهي قرار گرفته است. مديريت و بهينه‌سازي ويژگي‌هاي فيزيكي، شيميايي، زيستي و بوم‌شناختي خاك، نقش بي‌بديلي در افزايش كمي و كيفي محصولات كشاورزي دارد. اجزاي مديريت پايدار خاك، اقداماتي از قبيل افزايش ماده آلي، مديريت متوازن حاصلخيزي، حفاظت خاك و مهار فرسايش، كاهش دست‌خوردگي خاك، بهينه‌سازي بافت و ساختمان خاك، حفظ پوشش سطح زمين با استفاده از گياهان، بقاياي محصول، يا ساير خاك‌پوش‌ها، تسطيح و زهكشي اراضي، رعايت تناوب زراعي مناسب و ساير اقدامات را شامل مي‌شود. هر يك از موارد ذكر شده مي‌توانند اثرات مناسبي بر حفظ كيفيت، كاهش تلفات و افزايش بهره‌وري آب داشته باشند. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه مديريت پايدار خاك تا حدود ۱۰۰ درصد افزايش بهره‌وري آب در توليد محصولات كشاورزي را در پي خواهد داشت. اين مقاله به اختصار به تبيين نقش اجزاي مديريت پايدار خاك در بهبود مصرف آب مي‌پردازد.