زبان مشترك معماري و روانشناسي؛ ديدگاه‌هاي تشريح و يابش روان‌شناسي محيط در طراحي داخلي

Common language of architecture and psychology; Perspectives of describing and finding the psychology of the environment in interior design

با آشناكردن پيوستگي به محيط طبيعي به سبب شرح دادن مراحل و محدوده‌هاي فضايي و ابعاد مختلف، ايم پژوهش مي‌خواهد پيشبرد بدنه هاي در حال توسعه ي دانش درباره ي عرصه روان شناسي محيطي در فرآيند حل مشكلات معماري داخلي را دارد. روان شناسي محيط يك نقطه نظر تحليلي روى محيط ساخته شده ي موجود با مجموعه اي غنى و متنوع از شاخصه هاى كمى براى توصيف فضاها به وسيله ى راه هاى مختلفي كه به طور بالقوه مرتبط با واكنش هاى روانى هستند فراهم مى كند. اين ها شامل انتخاب مسير هنگام نقل و انتقال، جهت يابى و سردرگمي، فراگيرى دانش فضايي، درك وسعت مكان، حريم خصوصى و تعامل اجتماعى، استرس و ترس و قضاوت هاى زيبايي شناسانه اند (كلب،١٩٨٤). نظريه ى يادگيري تجربي، يادگيرى را به عنوان روندى كه به وسيله ى آن دانش از طريق انتقال تجربه ايجاد شده است تعريف مي كند. اين مطالعه تاكيد را بر جنبه هاى اكتشافي و توصيفى روان شناسى محيط در زمينه ى زندگى واقعى با ارائه اطلاعات جامع قرار داده است تا به صورت يك شيوه ى مكمل قابل رجوع و انبساط در آموزش طراحي داخلى شود. به نحوى كه؛ محيط فيزيكى مناسب؛ سازمان و هنجارهاى اجتماعي، ويژگى هاى اهداف مردم به صورت تجربي تعيين كننده ى اين كه آيا و چگونه استفاده از تجربه و تكرار مى تواند حل مسائل طراحى را هم با طراحان تازه كار و هم متخصص بهبود ببخشد. در اين زمينه، اين مطالعه نمونه هاى بكار برده شده و نتايج را ارائه مي دهد به خصوص آثار مبتني بر ساختار بر اساس نمونه موردى و توسعه ى شرح آن، تا به عنوان تركيب متعادل اعمال شود و يا با انواع مشاهدات، براي توليد ايده جديد فرآيند طراحى تلفيق شود.