امكان سنجي ميزان تاب آوري شهري در برابر زلزله با رويكرد توسعه پايدار

Feasibility of urban resilience against earthquakes with a sustainable development approach

امروزه يكي از مهمترين معضلاتي كه مي تواند گريبانگير شهرها بخصوص شهرهاي بزرگ شود، وقوع بلاياي طبيعي بخصوص زلزله مي باشاد. وقوع زلزله ابعاد كالبدي، اجتماعي و اقتصادي هر شهر را ميتواند با اختلال مواجه ساخته و ساكنين شهرها را با مشكلات عديده اي مواجه سازد. در راستاي جلوگيري از تاثيرگذاري منفي بلاياي طبيعي (زلزله) در محيط هاي شهري، ارزيابي ميزان تاب آوري شهرها در راستاي شناخت مناطق مقاوم و آسيب پذير در برابر زلزله ميتواند بسيار مفيد و موثرباشد. روش تحقيق اين پژوهش توصيفي تحليلي و با استفاد از منابع كتابخانه ايي صورت پذيرفت .براي ارزيابي تابآ وري كالبدي از 9 شاخص تاثير گذار در بحث تاب آوري كالبدي و براي ارزيابي تاب آوري اجتماعي – اقتصادي از 4 شاخص موثر استفاده شد نتايج حاصل از پژوهش حاضر ميتوان اين گونه بيان داشت كه بهبود شرايط در هر يك از شاخص هاي مورد بررسي ميتواند اثرات مثبتي در افزايش ميزان تاب آوري در برابر زلزله را به همراه داشته باشد. در اين رابطه همكاري و مساعدت ادارات مسئول در امور شهري و هم چنين شهروندان ميتواند به بهبود شرايط تاب آوري اين منطقه كمك شاياني نمايد و بايستي با همكاري ارگان هاي شهري مربوطه و شهروندان ساكن در اين منطقه، علاوه بر بهبود شرايط كالبدي، بهبود شرايط اجتماعي و اقتصادي اين منطقه نيز مد نظر باشد تا در صورت وقوع مخاطره زلزله، از منظر كالبدي و اجتماعي – اقتصادي بيشترين تاب آوري را نشان دهد.