واكاوي طبيعت در ادبيات كهن و عاميانه با تاكيد بر گياه تباري

اقوام نخستين با كمي اسطوره، پديده هاي هستي و طبيعي را تفسير ميكردند و به آنها ويژگي انساني مي بخشيدند. اين تشخّص بخشي به مظاهر طبيعت كه براي آشنايي و ادراك آنها انجام ميشد، موجب نزديكي هر چه بيشتر انسان با جهان و محيط پيرامون او مي شده است. اسطوره و تصاوير نمادين آنها در قصّه ها و افسانه هاي عاميانه ايراني تبلور چشمگيري دارد چنان كه داستان هاي باستاني ايران آفرينش انسان را از گياه ميداند و معتقدند پس از مرگ از بقاياي پيكر انسان، گياه ميروييد. در اين مقاله كوشيده ايم نگاهي داشته باشيم به تاثير اين ديدگاه بر ادبيات كهن و عاميانه

The first tribes interpreted the existential and natural phenomena with a bit of myth and gave them human characteristics. This identification of the manifestations of nature, which was done to get to know and understand them, has brought humans closer to the world and the environment around them. Their myth and symbolic images have a remarkable crystallisation in Iranian folk tales and legends, as the ancient stories of Iran see the creation of man from a plant and they believe that after death, a plant grows from the remains of the human body. In this article, we have tried to look at the effect of this view on ancient and popular literature.