جايگاه رسانه هاي ارتباط جمعي در آموزش، نگرش و اخلاق زيست محيطي

با مرور بر وضعيت محيط زيست مي توان دريافت كه ناآگاهي يا بي توجهي انسان ها به محيط، به دليل كمبود آموزش هاي علمي وكارشناسانه، داشتن نگرش ها و رفتارهاي نادرست به محيط زيست، عدم مسئوليت در قبال محيط زيست و به طور كلي نداشتن دانش و سواد زيست محيطي از علل مهم و تاثيرگذار در آلودگي و تخريب محيط زيست بوده است. آموزش و رسانه هاي ارتباطي به عنوان دو ركن اساسي در حفاظت از محيط زيست نقش بارزي دارند. آموزش محيط زيست، بنيادي ترين شيوه حفاظت از محيط زيست مي باشد كه زمينه ارتقاي آگاهي هاي موثر را فراهم مي آورد. اولين گام در فرايند آموزش محيط زيست، دست يابي به اطلاعات از طريق رسانه هاست. امروزه در ميان ابزارهاي آموزشي، رسانه ها ابزارهاي آموزشي قوي و موثري هستند كه در جهت تعديل رفتارهاي انساني و انتشار عادات و ارزش هاي فرهنگي، جامعه پذيري و تغيير در نگرش و رفتارهاي زيست محيطي مي توانند نقش اساسي ايفاء كنند. رسانه هاي ارتباط جمعي مي توانند به عنوان مكمل نهادهاي رسمي آموزش، به شيوه هاي مستقيم ياغيرمستقيم به آموزش مخاطبان در زمينه محيط زيست و حفظ آن اقدام كنند و جزء تفكيك ناپذير فرايند آموزش و يادگيري باشند. بر همين اساس، بررسي جايگاه رسانه هاي ارتباط جمعي در آموزش نگرش و اخلاق زيست محيطي، هدف اصلي اين تحقيق مي باشد. بدين منظور، در مقاله توصيفي حاضر كتب مختلف و ديدگاه هاي صاحبنظران مورد مطالعه و بررسي قرار گرفته است.