قابليت‌هاي نمايشي مثنوي جمشيد و خورشيد

جمشيد و خورشيد منظومه اي عاشقانه از سلمان ساوجي شاعر قرن هشتم است. طرح داستان ساده و اكثر حوادث اين داستان طبيعي است ولي حوادث غيرطبيعي و غير واقعي نيز در آن به چشم مي خورد. مضمون اين منظومه، اخلاقي و عرفاني و شيوه ارائه درونمايه، اغلب مستقيم است. هرچند شاعر اين منظومه را به قصد نمايش نسروده، اما از ظرفيت نمايشي برخوردار است. منظور از ظرفيت نمايشي يك اثر توان يا امكان بالقوه تبديل شدن آن اثر از نظر محتوا و شكل به نمايش است. از آنجا كه رابطه چندگانه ادبيات با هنرهاي مختلف مي تواند موضوع تحقيقات ارزشمندي قرار بگيرد، نگارندگان در اين پژوهش برآنند به رابطه ادبيات و نمايش بپردازند و از طريق تعمق در مباني نظري با نمونه‌هايي از اين داستان، اين منظومه را از لحاظ قابليت‌هاي نمايشي شدن بررسي كنند. براي دستيابي به اين هدف، تعاريفي از نمايش و ادبيات دراماتيك و هچنين عناصر دراماتيك و نمايشي ارائه مي شود و ارتباط عناصر دراماتيك اين منظومه از جمله كشمكش، توصيف، گره افكني،گره-گشايي، تعليق، گفت‌وگو، شخصيت و كنش با متن داستان در جهت نمايشي شدن آن مورد بررسي قرار مي گيرد.