بررسي فضاي گوتيك مجموعه داستان «سايه روشن» صادق هدايت

واژه «گوتيك»، صفتي است كه به انتساب چيزي به قوم «گوت» اشاره مي‌كند. و در ژانر ادبي، گوتيك در دهه 1760 تا 1820 به وجود آمد و هنوز هم در قالب‌هاي مختلف تغيير پيدا مي‌كند. گوتيك، به سبكي در داستان‌نويسي گفته مي‌شود كه در آن ترس، خيال‌پردازي، ماجراهاي مبالغه‌آميز و هراسناك و بخش‌هاي تيره و تار ذهن انسان از زندگي حاكم است؛ و مي‌توان گفت يك فضاي خاكستري و بهت‌انگيز را شامل مي‌شود. صادق هدايت نيز، بي‌گمان، يكي از برجسته‌ترين نويسندگان در نوشتن داستان‌هاي كوتاه است كه فضاي جديدي را در ژانر گوتيك به جهان عرضه كرد. در رمان‌نويسي ايران، «بوف كور» اثر صادق هدايت، اولين داستاني است كه در اين سبك نوشته شده است و بسياري ديگر از نويسندگان از آن تاثير پذيرفته‌اند و در برخي ديگر از آثار هدايت اين موضوع ادامه يافته است كه اغلب بررسي شده‌اند. در اين مقاله كه از «تحليل محتوا» به عنوان روش تحقيق استفاده شده است، سعي بر آن شده تا مجموعه داستان «سايه روشن» از صادق هدايت را نيز در فضاي گوتيك و با بكارگيري برخي مؤلفه‌ها از جمله: ويژگي‌هاي مكاني و زماني داستان، ويژگي‌هاي جسماني و رواني شخصيت‌ها و تنهايي و انزوا در آن‌ها را بررسي كنيم و هدف اصلي اين پژوهش، اين است كه نمود شاخصه‌هاي سبك گوتيك، در اين اثر صادق هدايت بررسي و تصديق شود.