بررسي گفتماني ويژگي‌هاي برون‌متني زنانه در ادبيات معاصر و فرش ايراني

همان‌گونه كه سبك زنانه در ادبيات‌ فارسي بستر انتقال احساسات، عقايد، داستان‌ها و روايات زنانه است، دست‌بافته‌هاي ايراني نيز ذهنيات و درونيات زنان بافندۀ خود را به تصوير مي‌كشند. نوشتار و هنر زنانه مفاهيمي هستند كه در اين پژوهش موردتوجه قرار مي‌گيرند؛ نوشتار زنانه در ادبيات فارسي كه با تلاش‌هاي زنان نويسنده توانسته است در دنياي مردانۀ ادبيات جايگاه خود را پيدا كند و هنر زنانۀ فرش كه آن‌هم مي‌تواند به چنين جايگاهي دست يابد. اين پژوهش تفسيري-تبييني به دنبال مطالعۀ تطبيقي ويژگي‌هاي برون‌متني در ادبيات معاصر فارسي و فرش ايراني است تا با تطبيق در سطح گفتماني اين نتيجه ‌را حاصل كند كه در بافته‌هاي زنان، همچون نوشتار زنانه، حضور بافنده و تأثير نگرۀ او اهميت داشته و از زواياي مختلف قابل‌بررسي است. برخي از عقايدي كه در رمان‌نويسي فارسي رواج يافته است فراموش‌شدگي زن، جستجوي خويشتن، دغدغۀ زندگي، مرد ستيزي، بيان عشق و رؤيا نگاري، زاويۀ ديد، شخصيت‌پردازي و ويژگي‌هاي معنايي صحنه است كه اين عقايد همان‌گونه كه در نوشتار زنانه منعكس‌شده است، در دست‌بافته‌هاي زنان عشايري و روستايي نيز بازتاب يافته اما شباهت‌ها و تفاوت‌هايي ميان اين دو قابل‌تشخيص است كه در نتيجه‌گيري بيان شده است.