بررسي پاره اي از آموزه هاي اخلاقي و تعليمي از منظر ناصر خسرو

ادبيات كهن ما سرشار از نكات اخلاقي و عرفاني زيادي است كه هر يك از آنها، ارزشهاي والايي را شامل مي شود. در ادبيات و متون كهن، شعرا و نويسندگان، در لابه لاي اشعار و نوشته هاي خود، نكاتي پندآموز و اخلاقي را براي ما بيان كرده اند كه مي توان از آنها به عنوان ارزش ياد كرد. يكي از اين شعرا، ناصرخسرو قبادياني است. وي كه به عنوان شاعري حكيم شناخته شده است، افكار و نگرش هاي خاص خود را در قالب متون منظوم براي مخاطبان بيان مي كند تا آنها را به نوعي از مسير منحرف خارج سازد. او با تمجيد و تعريف از سكوت و خاموشي، آن را به عنوان ارزش معرفي مي كند و آن را از بيهوده گويي برتر مي-شمارد. او ضمن برشمردن فضايل خردورزي و دينداري، آنها را لازمه زندگي مي داند و با بررسي عامل مهم خودشناسي، آن را ارزشي والا در رسيدن به معارف بشري معرفي مي كند و ضمن تجليل از صبر و بردباري، آن را راه رسيدن به معرف بيان مي دارد تا ارزشهاي اخلاقي از نظر او، جنبه اي عارفانه به خود گيرد. اين تحقيق با روش تحليل و توصيف ابياتي از ديوان ناصرخسرو به انجام رسيده تا ضمن معرفي بخش كوچكي از ارزشهاي مطرح شده در ديوان او، شواهد و مثالهاي آن را براي مخاطبان به اثبات برسانيم.