بررسي تأثير اليسيتورهاي زيستي و غيرزيستي بر محتواي تركيبات فنل و فلاونوئيد پونه ساي بينالودي (Jamzad binaloudensis Nepeta)

پونه­ ساي بينالودي گياهي دارويي و بومي ايران است. اين گياه جزء گونه­ هاي كمياب و در خطر انقراض است. به اين منظور آزمايشي با هدف افزايش متابوليت­هاي ثانويه اين گياه با استفاده از اليسيتورهاي متيل­جاسمونات، كيتوزان، عصاره مخمر و سالسيليك اسيد در محيط گلخانه انجام شد. گياهچه­ هاي حاصل از كشت بذر اين گياه در 36 گلدان به عنوان واحد­هاي آزمايشي كاشته شدند و 60 روز بعد تيمارهاي اليسيتوري شامل محلول متيل جاسمونات در غلظت هاي 0 ، 1/0 و 5/0 مولار، محلول كيتوزان در غلظت هاي 0 ، 100 و 300 ميلي گرم بر ليتر، محلول عصاره مخمر در غلظت هاي 0 ، 5/2 و 5 گرم بر ليتر و محلول ساليسيليك اسيد در غلظت هاي 0 ، 5/0 و 1 ميلي مولار طي دو مرحله با فاصله هفت روز برروي اين گياهان اعمال شد و نهايتا آزمايش در قالب طرح كاملا تصادفي انجام شد. در اين بررسي گياهان هفت روز بعد از مرحله دوم محلول پاشي اليسيتورها برداشت شدند و پس از عصاره گيري، محتواي فنل كل و فلاونوئيد آن ها اندازه گيري شد. نتايج نشان داد كه اليسيتورهاي متيل جاسمونات و سالسيليك اسيد باعث افزايش معني دار فنل كل اندام هوايي و ريشه گياه شدند همچنين فلاونوئيد اندام هوايي و ريشه گياه نيز تحت تاثير اليسيتورها افزايش معني داري داشت. نتايج آزمايش ما نشان داد با به كار گيري اليسيتورها در غلظت هاي مناسب مي توان متابوليت هاي ثانويه گياه پونه ساي بينالودي را افزايش داد.