جلوه هاي نيايش در شاهنامه فردوسي

Manifestations of benedication in Shahnameh

چكيده نيايش به معني آفرين و تحسين و دعايي است كه از روي تضرع و زاري كنند. نيايش مختص زمان ما نيست بلكه از ديرباز و از پيدايش بشر وجود داشته است و مردم به اشكال گوناگون پروردگار خويش را مي خواندند و از او ياري مي جستند. در اين جستار، نگارنده جلوه هاي گوناگون نيايش را در شاهنامه به روش تحليل محتوا مورد مطالعه قرار داده است. شاهنامه از شاهكارهاي ادب فارسي، موارد نيايشي زيادي را در خود گنجانده است كه با اطمينان مي توان گفت كه آموزه هاي ديني و اسلامي در آن بي تأثير نبوده است. در اين نوشتار آداب و رسوم دعا و نيايش، پاكي و طهارت قبل از نيايش، نيايش هاي دسته جمعي، نيايش هاي هفت روزه و چهل روزه و حالات فرد دعا كننده همراه با نمونه هاي شعري بيان گرديده است .تمامي شخصيت هاي شاهنامه در هر جايگاه و مقامي كه بودند براي طلب پيروزي و رسيدن به هدف، دست نياز بر آستان الهي بلند مي كردند و از او ياري مي خواستند كه تمامي اين موارد تصاوير زيبايي از نيايش را در شاهنامه به وجود آورده است.