بررسي ارتباط عرفان با طبيعت در شعر فارسي

A study of the relationship between mysticism and nature in Persian poetry

اشعار فارسي در طول تاريخ ادبيات، تنوع رابطه ي عرفان با طبيعت را در خود متجلي ساخته است. شاعران در اشعار خويش به هر بهانه از عشق مدام خويش بر معشوقي يگانه كه جلوه هاي بي نهايت او را همواره مي توان در طبيعت ديد، سخن مي گويند. عاشقي و راز شيفتگي خويش را نسبت به اين معشوق و تجليات بي نهايت او، به سادگي و با توسل به فلسفه بيان ميكنند. در اين مقاله برآنيم كه تا با بررسي اشعار توصيفي و به روش تحليلي اشعار را از منظر نگاه عرفاني به طبيعت مورد بررسي قرار دهيم و نگرش هاي مختلف را از ديدگاه شاعران گذشته و معاصر فارسي نظاره گر باشيم و با عناويني همچون ؛ توصيف خدا به مثابه توصيف طبيعت، عرفان و نظام هستي به بررسي رويكردهاي مختلف عرفان و طبيعت بپردازيم و در پايان با بررسي دو نگاه از سعدي و سپهري به طبيعت شالوده مطالب را بيان كنيم. با اين نگرش تغييراتي در توصيف طبيعت در شعر شاهد خواهيم بود كه در آن همه پديده هاي طبيعت صرف نظر از انتخاب انسان، زيبا و ارزشمندند. اين رويكرد مي تواند در بهبود رابطه انسان و محيط زيست او تاثير گذار باشد.