جلوه انديشه حافظ شيراز بر اشعار تائب اِوزي

galvaya andeshaya hafza shiraz bar ashaara taeb avazi

ازخصايص كلام ادبي و هنري اصيل، ويژگي جاودانگي وماندگاري آن است ؛ البته هر اندازه اين بيان شعري از ذوق، و علايق و عواطف عميق تر و به قولي ؛ از من انساني شاعر سرچشمه گرفته باشد و عمومي تر باشد اثر و ماندگاري آن افزونتر خواهد بود . از ماندگارترين و اثر گذارترين نوع شعر ، شعر عرفاني مي باشد كه جلوه گاه تمايلات راستين و خواست هاي عميق بشري است كه از نهانگاه خلوص و ضمير روشن شاعر آگاه و عاشق جوشيده است . از جمله شاعران بنام و جاودانه ي شعر فارسي حافظ شيرازي است كه صاحب اشعار بلند عارفانه و مضامين عالي عرفاني است كه بر بسياري از شعرا و عرفاي پس از خود اثر گذاشته و سرمشق بسياري از آنها قرار گرفته است ؛ از آن جمله شاعر نزديك به زمان ما شيخ محمد صالح فرزند عبدالرحمان معروف به شيخ محمد صالح فارسي متخلّص به « تائب اِوزي » كه در اِوز لارستان فارس به احتمال قوي در سال (1229) قمري متولّد شده است . تائب بسياري از مضامين و ابيات و مصراع هاي ديوان حافظ را تضمين نموده است كه اين امر بيانگر عشق و اشتياق وي به حافظ است و نيز نمودار و نشان دهنده ي خط و سير فكري يكسان دو شاعر كه دو شاعر ديدگاه مشابه و بسيار نزيكي به هم داشته و به بيان ديگر ؛ در حقيقت انديشه ي تائب دنباله روي انديشه ي عرفاني حافظ است. در اين گفتار به روش ارجاع كتابخانه اي و بررسي اسناد مكتوب تلاش شده است گوشه اي از مشابهت هاي فكري و اعتقادي دو شاعر را در ديوان آنها تبيين نموده و تاثير پذيري تائب از شعر حافظ را با ذكر ابيات و مصاريع به عنوان شاهد مثال ذكر نماييم و با دلايل و شواهد شعري ميزان اثر بخشي انديشه و افكار حافظ بر تائب را آشكار سازيم .