ساختار طرح روايت در مثنوي روضه الانوار

The structure of the narrative plan in Masnavi of Rozat-Al-Anwar

خواجوي كرماني مثنوي روضه الانوار را به تقليد از نظامي سروده است. اين مثنوي، مشتمل بر دو هزار و سي و شش بيت در حكمت و عرفان است. در هر بخش از اين اثر، حكايتي پندآموز براي عبرت مخاطب و تنبّه وي نقل شده است. تحليل ساحتاري اين اثر، الگويي مشايه از نقشهاي روايي را نشان مي دهد كه كاركرد اخلاقي و عرفاني اثر را ثابت مي كند. ساختارگرايان نقشگرا مانند پراپ و تودورف با الگوهاي متفاوتي، ساختار روايتهاي عاميانه را تحليل كرده اند. الگوي ساختاري هر يك از اين منتقدان، محدوديت هاي خود را دارد و با ساختار حكايتهاي عرفاني فارسي انطباق كامل ندارد. اين پژوهش با رويكردي توصيفي- تحليلي با مطالعة ديدگاههاي موجود در زمينة نقشهاي روايي، ديدگاهي جديد ارائه مي دهد تا با ماهيت عرفاني اين اثر و ويژگيهاي متني آن هماهنگ باشد؛ همچنين طرح حكايتهاي روضه الانوار، با توجه به نقشهاي كليدي ارائه مي شود. يافته هاي پژوهش، ساختار طرح را در حكايتهاي روضه الانوار، در دو گروه حكايت و پاره حكايت طبقه بندي مي كند و تلاش براي اصلاح و بهبود وضعيت را ژرف ساخت اصلي نقشهاي متنوّع روايي مي داند.