بررسي اثر دماهاي مختلف بازدارنده فولاد ميكروآلياژي X70 محيط ترش در محلول يك مولار اسيد سولفوريك

خوردگي يكي از پرهزينه‌ترين مسائل و مشكلات براي صنعت مي‌باشد كه سبب اتلاف هزينه‌هاي بسيار زياد و صرف وقت و كار نيروي انساني در اين زمينه مي شود. اين هزينه‌ها مي‌تواند به طور مستقيم در استفاده از رنگ ها و مواد بازدارنده در فرآيند خوردگي، تعمير قطعات فلزي و يا استفاده از فولاد صرف گردد و يا به طور غيرمستقيم در هزينه‌هاي ناشي از خرابي، خطرات زيست‌محيطي، تعطيلي ويا ازكارافتادگي يك كارخانه تأثيرگذار باشد. اين تحقيق با هدف اثر دما بر رفتار خوردگي فولاد ميكروآلياژي X70 محيط ترش در محلول يك مولار اسيد سولفوريك در حضور بنزوميدازول و متي بنزوميدازول انجام شد. با افزايش دما از 25 تا 45 و 65 درجه سانتي گراد در مورد بازدارنده بنزوميدازول لايه محافظ تشكيل شده بر روي سطح شكسته شده و در دماي 25 درجه سانتي گراد كمتر تشكيل مي شود در نتيجه اين پديده جذب بهتري بر روي لايه پسيو شكل مي گيرد و انتقال الكترون به تاخير مي افتد، در ادامه بازدارنده بنزوميدازول با افزايش دما تا 65 درجه دچار تغير و دستخوش شده و ب طوري كه لايه محافظ مجددا افزايش مي يابد و جريان خوردگي كاهش نمي يابد. از اين كاهش و افزايش جريان خوردگي بر مي آيد كه در دماي 45 درجه سانتي گراد يك لايه محافظ ايجاد مي شود كه داراي چسبندگي و استحكام نسبي بوده و با افزايش دما تا 65 درجه سانتي گرادلايه محافظ در پتانسيل كمتري شروع به تشكيل ميكند با اين حال لايه محافظ در مورد اين بازدارنده اصلا توصيه نمي شود اين امر به خصوص در فولاد ميكروآلياژي X70 به وضوح قابل مشاهده است. بهترين دماي كاري بنزوميدازول و متيل بنزوميدازول در دماي اتاق هر دو بازدارنده با افزايش ميزان آن ها در محلول خوردگي باعث بهبود مقاومت به خوردگي مي شوند.