بررسي تطبيقي بن مايه هاي مشترك عاشقانه در داستان «خسرو و شيرين» نظامي و «اصلي و كرم» آذربايجان

«خسرو و شيرين» نظامي از منظومه هاي مهم غنايي زبان و ادبيات فارسي است كه تأثير بسياري بر منظومه هاي غنايي بعد از خود داشته است و مقلدان بسياري به تقليد از آن به نظم پرداخته اند. داستان عاشقانة «اصلي و كرم» از جمله، داستان هاي مهم شفاهي آذربايجان است كه در طول تاريخ، دچار تغيير و تحول بسياري شده، اكنون روايت هاي مختلفي از آن موجود است و روايت حميد احمدزاده در اين پژوهش به عنوان منبع اصلي مورد استفاده قرار گرفته است. پژوهش حاضر به دنبال بررسي بن مايه هاي مشترك عاشقانه در «خسرو و شيرين» نظامي و «اصلي و كرم» آذربايجان با بهره گيري از روش مطالعة كتابخانه اي و به صورت توصيفي - تحليلي است. حاصل مطالعات بيانگر اين است كه در اين دو اثر، بن مايه هايي نظير: تولد عجيب، وجود مانع ، سرود و شعرخواني، وجود رابط، دروغ و فريب، نامه نويسي، شهرت عاشق و مرگ عشاق با وجودِ اندك تفاوت هايي، اشتراكات فراواني دارند كه در اين پژوهش بيان مي شود.