اثر بخشي درمان شناختي رفتاري بر كاهش علائم اختلال نافرماني مقابله اي

لجبازي و نافرماني كودكان يك مرحله‌ي اجتناب ناپذير از رشد آنهاست. اختلال نافرماني مقابله‌اي از شايع ترين اختلالات رواني است كه با شيوع 2 تا 16 درصد در كودكان پيش دبستاني يا اوايل سن مدرسه، و در مرحله قبل از نوجواني بروز مي‌كند. اختلال نافرماني مقابله‌اي اختلالي رفتاري در دوران كودكي كه كودك مبتلا به آن رفتارهاي متمرّدانه يا ناسازگار يا خصمانه در برابر منابع اقتدار نشان مي‌دهد. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر بخشي درمان شناختي رفتاري بر كاهش علائم اختلال نافرماني مقابله اي مي باشد. اين تحقيق آزمايشي ازنوع پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل است و جامعه آماري اين پژوهش كليه دانش آموزان مبتلا به اختلال نافرماني مقابله اي مدرسه غيردولتي تربيت بهشهر كه بر اساس صورت تصادفي 12نفر بعنوان نمونه انتخاب شده اند. ابزار گرد آوري اطلاعات در اين پژوهش پرسشنامه ODD مي باشد ، پايايي پرسشنامه هاي نافرماني مقابله اي كه از طريق آلفاي كرونباخ بررسي و مقدار آن (75/0)محاسبه گرديده است. تجزيه و تحليل داده هاي پژوهش از آمار توصيفي و با بهره گيري از نرم افزار Spss استفاده شده است .نتايج يافته هاي پژوهش نشان مي دهد درمرحلۀپيش آزمون،ميانگين وانحراف معيارعلائم اختلال لجبازي نافرماني بهترتيب براي گروه آزمايش5.83و1.83 و گروه كنترل7 و1.26 و درمرحله پس آزمون ميانگين وانحراف گروه آزمايش3.33و2.42 و گروه كنترل6.33و1.03است. هدف كلي اين پژوهش، گردآوري اطلاعات در مورد بررسي ميزان اثربخشي درمان شناختي رفتاري بر كاهش علائم اختلال نافرمرماني مقابله‌اي مي‌باشد.