مباني فلسفي كارآفريني اجتماعي

Philosophical foundations of social entrepreneurship

از جديدترين موضوعاتي كه در عرصه كارآفريني، در كنار كارآفريني سازماني و اقتصادي، در محافل علمي مورد توجه قرار گرفته، كارآفريني اجتماعي است. اين مقوله در صورتيكه در جامعه نهادينه شود مي تواند نقش مهمي در رفع مشكلات اجتماعي ايفا كند. كارآفريني اجتماعي فرآيند افزودن ايده هاي جديد و متفاوت، با هدف ايجاد سرمايه اجتماعي با تمركز بر اقداماتي كه توسط شاغلان بخش خصوصي انجام مي گيرد، را به عهده گرفته است. كارآفرينان اجتماعي و اقتصادي هر دو به چشم اندازها و فرصت ها توجه داشته، توانايي يكساني در متقاعد و توانمند كردن ديگران دارند، به گونه اي كه به آنها كمك مي كنند تا ديدگاه ها و چشم اندازهايشان را به سمت واقعيت تغيير دهند. كارآفرينان اجتماعي از كارآفرينان اقتصادي به واسطه ايدئولوژيشان كه راهنماي آنهاست، براي انتخاب رسالتشان، شيوه ها و هدفهايشان متمايز مي شوند. كارآفرينان اجتماعي بيشتر مواقع از تلاش هاي يكديگر حمايت مي كنند؛ آنها توانايي تحليل، پيش بيني، برقراري ارتباط، همدلي، به شوق آوردن، طرفداري كردن و ميانجيگري را دارا هستند. در اين مقاله با توجه به ادبيات موجود درباره كارآفريني اجتماعي به بررسي مباني فلسفي كارآفريني اجتماعي پرداخته شده است.