بررسي اهليت وكيل و موكل در عقد وكالت

هنگامي كه دو طرف، به انعقاد قرارداد مي پردازند بايد داراي شرايط قانوني باشند، تا عمل آن ها مورد پذيرش قانون قرار گيرد و آثار حقوقي به بار آورد، از فراهم بودن شرايط قانوني براي شخص به اهليت تعبير مي شود. در خصوص عقد وكالت نيز دارا بودن اهليت هم در وكيل و هم در موكل شرط است. اهليت به معناي مطلق عبارت است از شايستگي قانوني شخص براي دارا بودن يا اجراي حق و تكليف. اهليت به معناي مطلق عبارت است از شايستگي قانوني شخص براي دارا بودن يا اجراي حق و تكليف. شايستگي قانوني دارا بودن حق اهليت تمتع؛ توانايي قانوني براي اجراي حق و تكليف، اهليت استيفاء ناميده مي شود. آنچه اين جا اهميت دارد، اهليت استيفاء است. گاهي، آدمي اهليت تمتع را داراست، اما از اهليت تصرف بي بهره مي باشد، نمي تواند بدون دخالت ديگري حق خود را اعمال نمايد. عدم اهليت استيفاء اصطلاحاً حجر و كسي كه فاقد اين اهليت است محجور ناميده مي شود. با عنايت به بررسي هاي صورت گرفته در خصوص اهليت وكيل و موكل يافته ها حاكي از آن است اگر شخص مجنون يا صغير (اعم از مميز يا غير مميز) و يا سفيه باشد نمي تواند در امور مالي به ديگري وكالت دهد زيرا خود جواز تصرف در امور مالي را ندارد. ورشكسته نيز قادر به اعطاء وكالت در امور مالي نيست زيرا اموال او متعلق حق طلبكاران قرار گرفته است. وكيل نيز، مانند موكل در صورتي مي تواند وكالت را بپذيرد كه شرايط عام اهليت را دارا باشد زيرا وكالت در اكثر موارد براي انجام عمل حقوقي است شخصي كه اهليت ندارد از توان تصرفات قانوني بي بهره خواهد بود.