آثار حقوقي تمليك مال به فرزندخوانده

فرزندخواندگي نهاد قانوني است كه به موجب آن رابطه خاصي بين كودك يا نوجوان تحت سرپرستي و سرپرست منحصر يا سرپرستان به وجود مي آيد. اين امر در طول تاريخ حقوق، سابقه نسبتاً طولاني دارد و در ادوار مختلف با اهداف گوناگون مورد توجه قرار گرفته است. اين تأسيس حقوقي پس از سير تحولاتي در حال حاضر به صورت هاي كامل و ساده يا ناقص در حقوق كشورهاي غربي با آثار متفاوت پذيرفته شده است. در ايران با وجود سابقه پذيرش اين نهاد در دوران حكومت ساسانيان و اعتبار آن در نزد زرتشتيان، با نفوذ اسلام منسوخ گرديد ولي به علت فوايد فردي و اجتماعي و نياز مبرم جامعه و استقرار عدالت و حمايت از اطفال بدون سرپرست، قانوني تحت عنوان قانون حمايت از كودكان و نوجوانان بي سرپرست و بدسرپرست مصوب 1392 كه مؤخر بر قانون اسفند ماه 1353 مي-باشد، با آثار حقوقي مشخصي احيا گرديد. مطابق اين قانون، خانواده هاي فاقد فرزند يا دختران و زنان مجرد بالاي سي سال مي توانند كودكان يا نوجوانان بي سرپرست و بدسرپرست كه شرايط مقرر در اين قانون را دارا باشند، سرپرستي نمايند. بعد از صدور حكم سرپرستي برخي از حقوق و تكاليف اولاد و واليدن مانند حضانت و نفقه در رابطه بين آن ها جاري مي شود اما از حقوق ديگري من جمله ارث محروم مي باشند كه با عنايت به مفاد ماده 14 قانون مذكور براي اين مشكل چاره انديشي شده است. اين پژوهش كوششي ست براي شناخت ماهيت و آثار تمليك مال به فرزندخوانده كه موضوع ماده 14 قانون پيش گفته است.