بررسي تطبيقي روش هاي سرمايه گذاري در انواع قراردادهاي بالادستي صنعت نفت و گاز ايران

تحريم همه‌جانبه ايران از سوي جامعه بين‌المللي در سال‌هاي اخير، كاهش حجم توليد نفت، كاهش صادرات، كمبود سرمايه‌گذاري و ناتواني شركت‌هاي داخلي در تأمين منابع مالي باعث شد تا وزارت نفت به نوع جديدي از قراردادها و در قالب آي پي سي جهت سرمايه‌گذاري پروژه‌هاي صنعت نفت روي آورد. لذا در اين تحقيق با بررسي الگوي انواع قراردادها به‌خصوص قراردادهاي مذكور به بيان تمايزات سرمايه‌گذاري در انواع قراردادهاي بالادستي صنايع نفت و گاز پرداخته مي‌شود اين پژوهش با روش تحليلي-توصيفي و روش گردآوري اطلاعات كتابخانه مي‌باشد. نتيجه نشان مي‌دهد به دليل ريسك كمتر در قراردادهاي جديد نفتي، روش تأمين مالي براي سرمايه‌گذاري ساده‌تر بوده و قابليت موكول نمودن بخشي از پرداخت بدهي به زمان بازدهي نيز مشهود است و اين مورد وجه تمايز اصلي روش سرمايه‌گذاري در اين عرصه مي‌باشد. قوانين سرمايه‌گذاري همانند آنچه در قوانين شركت ذكرشده مشترك است و ليكن در قرارداد جديد، اين شركت با داشتن شريك ايراني، بنا به اطمينان از بازدهي بهتر در پروژه قادر به جذب بهتر سرمايه و مشاركت در توليد بوده و حتي مي‌تواند بخشي از بدهي دولت را تا زمان بازدهي، مطالبه نكند.