وظايف و اختيارات‌ شهرداري‌ها‌ در شهرهاي منتخب كشورهاي توسعه يافته و در‌ حال‌ توسعه و ايران

در ايران برخلاف تجربه بسياري از كشورهاي صنعتي و در حال‌ توسعه كه شهرداري‌ها نهاد اصلي‌ عرضه‌كننده كالاهاي عمومي در سطح مـحلي بـوده و به چشم مردم متولي سياست‌هاي اجتماعي و رفاهي هستند،در ايران شهرداري‌ها بيشتر متولي نـظارت بـر سـاخت‌وساز شهري تأمين و نگهداري‌ فضاهاي‌ عمومي و جمع‌آوري برخي عوارض محلي،هستند و به اين ترتيب در ارتقاء يا تنزل كـيفيت‌ و سـطح زندگي مردم نقش محدودي دارند.امروزه شهرها و شهرداري ها از نظر مديريتي و برنامه ريزي با شرايطي متغيير روبه رو هستند. افزايش انتظارات و نيازهاي مردم، كاهش منابع مالي و تخريب محيط زيست، پيچيدگي هاي اجتماعي و كالبدي شهر از جمله مشكلاتي است كه امروزه مديران شهري با آن مواجه اند. رويكرد كنوني شهرداري ها مبني بر امر برنامه ريزي توسعه شهري و عمدتا راه حل هايي در ارتباط با مسائل گذشته اند. اين راه حل ها كه زماني از اعتبار برخوردار بودند، به طور نسبي اهميت خود را از دست داده و به دنبال اين تغييرات، شيوه هاي اداره شهري متمركز و سلسله مراتب تك ساختاري و تك بعدي نيز به دنبال آن ناپديد مي شود. در كشور ايران نيز با روش هاي نوين مديريتي و غير متمركزي كه به اجرا گذاشته شده و همچنين با شكل گير شوراهاي اسلامي شهر، موضوع مديريت شهرها در راس بحث ها و گفتارهاي سياسي و اجتماعي قرار گرفته است از اين رو ارتقا شرايط مديريت شهري و بهبود وضعيت شهرداري ها بايد با عنوان يكي از اهداف برنامه ها و از عوامل موثر در بهبود اداره شهر و عملكرد شهرداري مورد توجه قرار گيرد و انتخاب مدير واجد شرايط و مجرب براي شهرداري ها مي تواند از مهمترين عوامل موثر در بهبود اداره يك شهر محسوب شود. در سال‌هاي پس از جنگ،نوع‌ نگاه دولت به شهرداري‌ها به عنوان«بخش عـمومي»و تـلاش براي كاهش سريع و حدف اتكاء «بخش عمومي»بر مـنابع مـالي دولت مـوجب بحران تازه‌اي در شهرداري‌ها‌ در‌ زمينه نحوه تأمين مـالي‌ هزينه‌هاي شـهر گرديد و«ابتكاراتي»كه براي تأمين هزينه از منابع غيردولتي صورت گرفت، رابطه دولت،شهرداري‌ها و مردم را دچار نـابساماني تـازه‌اي كرد.