قانون استخدام كشوري مصوب سال 1301 شمسي از منظر شايسته سالاري

نخستين لايحه استخدامي كشور كه توسط مجلس شوراي ملي به تصويب رسيد قانون استخدام كشوري سال 1301 بود. در اين مقاله كه به طور خلاصه به بررسي و تحليل اين قانون پرداخته مي‌شود، اهداف و سرانجام نهائي آن طرح مي‌گردد و قابل توجه است كه اين قانون در ابتدا به عنوان يك قانون عام شناخته مي‌شد در آن مقرر بود كه تخلفات اداري از تخلفات عمومي جدا و با توجه به اينكه در آن دوره، كشور با بحران‌هاي مختلفي از جمله بحران مشروعيت دست و پنجه نرم مي‌كرد و مردم نيز خواهان نظامي شايسته سالار در خور خود بودند، در متن خود توجه لازم را به مواردي از جمله استفاده از بهترين افراد و بهترين تركيب در بهترين شرايط با حفظ و افزايش شايستگي‌هاي مقامات اداري را نموده تا در قالب ارائه خدمات اداري به مردم و كاركنان اداري كشور با استفاده از ارتقاء و ترفيعي كه در قانون ديده شده، بهترين شايستگي و راندمان كار را براي انجام خدمات عمومي به مردم را از خود نشان دهد. در اين مقاله سعي بر اين گرديده كه ضمن مطالعه اين قانون به تحليل و بررسي آن پرداخته و در پايان نيز نتايج آن تقديم گردد.