نحوه احراز شرايط متعاقدين در معاملات الكترونيكي

قصد و اهليت طرفين در تمامي نظامهاي حقوقي از شرايط صحت قرارداد است. در تجارت سنتي، تشخيص اين دو مورد از جمله تشخيص بلوغ و صحت عقل طرف معامله پيچيده نيست؛ اما در تجارت الكترونيك، اين موضوع محل بحث است. يكي از طرفين به طور معمول، نرم افزار هوشمند به نمايندگي از بنگاه است كه تشخص الكترونيك، راه پذيرش اهليت آن است. قرارداد الكترونيكي عبارت است از توافقي كه ايجاب و قبول طرفين ضمن شبكه بين المللي باز ارتباطي از راه دور با ابزار شنيداري و تصويري متبادل مي شود. افزايش استفاده از اينترنت موجب رغبت و تمايل افراد به برقراري روابط در فضاي مجازي و خصوصاً معاملات تجاري به شيوه الكترونيكي شده است، اما با توجه به دوري و عدم حضور فيزيكي متعاقدين در اينگونه روابط تجاري، نياز به روشي براي احراز هويت طرفين است و از طرفي توسعه مبادلات الكترونيك و جايگزيني نوشته هاي كاغذي با الكترونيكي بدون شك مسايل حقوقي جديدي را مطرح ميكند. احراز هويت در مبادلات، صحت محتواي ذخيره شده و اسناد الكترونيكي برخي از مسايل ميباشند. همانطور كه در دنياي واقعي، امضا هويت اشخاص را معلوم مي كند، همين تفكر در دنياي مجازي و تجارت الكترونيك موجب ايجاد امضاهاي الكترونيكي و سپس استفاده از آن به طور گسترده در ميان تجار و ساير اقشار جامعه شد. امضاي الكترونيكي نه تنها موجب شناسايي افراد و افزايش سرعت و دقت در روابط مجازي و الكترونيكي مي شود بلكه عدم تغيير و خدشه در اسناد و محرمانگي پيام ها را نيز اثبات مي كند. در اين پژوهش كه به صورت مروري و با بررسي مقالات و كتب پيشين صورت گرفته، به دنبال بررسي نحوه احراز شرايط متعاقدين در معاملات الكترونيكي مي پردازيم.