صلاحيت و راهكارهاي عملي صلح و سازش در شوراي حل اختلاف

فلسفه وجودي شوراي حل اختلاف بر پايه همان ريش سفيدي و صلح و سازش است كه در زمان هاي قديم وجود داشت. اگرچه در حال حاضر هم ممكن است در مناطقي وجود داشته باشد با وجود گذشت بيش از سه دهه از ايجاد تحول در نظام قضايي كشور و افزايش انتظارات مردم از دستگاه قضايي براي تحقق عدالت در جامعه، قوه قضاييه همچنان با مشكلاتي مانند اطاله دادرسي، حجم بالاي ورودي پرونده به دستگاه قضايي، پايين بودن آگاهي هاي حقوقي مردم و ... مواجه است. دراين مقاله به روش توصيفي-تحليلي به بررسي صلاحيت و راهكارهاي عملي صلح و سازش در شوراي حل اختلاف پرداخته ايم و به اين يافته ها دست يافته ايم كه: كاهش روند رسيدگي به اختلافات در نظام قضايي ايران همواره يكي از دغدغه هاي مسئولان دستگاه قضايي بوده است. نظام قضايي كشور در سال هاي اخير تلاش زيادي در جهت كاهش ورودي پرونده به دادگاه ها انجام داده كه طبق آماري كه اخيرا منتشر شد، اين تلاش ها با موفقيت هايي نيز همراه بوده است. صلح سازش راه حلي براي رفع اختلاف و پايان دادن به دعوا است كه در كنار ديگر روش هاي حل اختلاف مانند حل و فصل اختلاف در دادگاه و حل و فصل اختلاف به شيوه ي داوري مورد استفاده قرار ميگيرد. ترويج صلح و سازش با استفاده از يك پتانسيل قانوني و البته كاملا عقلايي با عنوان «داوري» يكي از راهكارهايي است كه مي تواند دستگاه قضا را بيش از پيش در پيمودن اين مسير ياري دهد. واژه صلح و سازش كه به عنوان يكي از فلسفه هاي وجودي شوراهاي حل اختلاف مورد بحث است در سوره هاي مختلف قران كريم مورد اشاره قرار گرفته است. علاوه بر آن در سنت پيامبر گرامي اسلام بر اين شيوه تاكيد شده است. امروزه صلح وسازش با نامهاي متفاوت از جمله حل اختلاف و وساطت ولي با روشهاي تقريبا يكسان در ساير كشورها نيز انجام مي شود