بررسي تطبيقي قرآن و فرهنگ زمانه از ديدگاه مستشرقين و شهيد مطهري(ره)

قرآن كريم به زبان عربي نازل شده است و همين مساله باعث شده تا افرادي مانند مستشرقين گمان كنند همان طور كه قرآن از زبان مخاطبان عصر نزول استفاده كرده، از فرهنگ هاي اجتماعي و اعتقادي و. . . آن ها نيز بهره برده است تا نتيجه بگيرند كه قرآن تنها با فرهنگ اعراب سازگاري دارد و به اين صورت بتوانند جاودانگي و جهاني بودن قرآن كريم را زير سوال ببرند كه اين مساله از ديدگاه انديشمندان مسلمان از جمله شهيد مطهري(ره) پذيرفتني نيست. و ايشان بر اين باور است كه قرآن براي تمامي زمان ها و در همه ي ادوار فرهنگ ساز است نه فرهنگ پذير و استفاده قرآن از زبان و تشبيهات و. . . تنها براي انتقال مفاهيم بوده است. از همين رو يكي از مسئله هاي جديد قرآن پژوهي در دو حوزه معرفتي جهان اسلام و جهان غرب، مسئله تأثير پذيري قرآن از فرهنگ زمانه است. در اين ميان مستشرقان پس از قبول پيش فرض بشري بودن قرآن، به دنبال تبييني بشري براي اين مساله و يافتن مصادري دنيوي براي آن بوده اند. اين مسئله در قرن نوزدهم بيشتر مورد توجه اسلام پژوهان غربي قرار گرفت. همين مساله سبب شد تا در اين مقاله ضمن بيان تفصيلي نظرات و توضيح نظرات مستشرقين و شهيد مطهري(ره) به صورت جداگانه، به بررسي تطبيقي نظرات آن ها ونقاط قوت و ضعف آن ها پرداخته شده و ايرادات وارد به نظر مستشرقين مطرح شده و نظر شهيد مطهري(ره) ترجيح داده شده است.