سازمان حكمت محور (مباني و نظريه ها)

مفهوم حكمت نمايانگر رشد قواي فكري و توسعه رفتار انساني است. هوش و تجربه كافي لزوماً نشان از خرد نيست، نشانه خرد آن است كه مدير بتواند با تصميم گيري مناسب بهترين راه را براي رسيدن به منافع مشترك بيابد. اتخاذ تصميم يكي از مراحلي است كه مديران با كسب دانش لازم، توانمندسازي خويش و شناخت محيط پيرامون مي توانند تصميم گيري هاي بخردانه و آينده نگري را اتخاذ نمايند. عصر جديد، عصر كامپيوتر و دنياي مجازي، عصر اطلاعات و ارتباطات، عصر تغييرات سريع همراه با پيچيدگي ها و عصر رقابت سخت سازمان ها براي ماندن مي باشد. با بوجود آمدن پديده جهاني شدن و آغاز رقابت شديد سازمان ها در دنياي تجاري و داشتن حضور مستمر و پايدار به ناچار بايد مسلح به سلاحي باشند تا بتوانند به موفقيت دست يابند. حال در چنين عصري، سازمان هايي موفق خواهند بود كه به كمك ابزار مديريتي و فناوري هاي نوين، از فرصت هاي ايجاد شده، به نفع خود استفاده كنند. سازمان هايي موفق خواهند بود كه بتوانند سلاح دانش، بينش و رفتار حكيمانه اي را در مديران و كاركنان خود ايجاد و سازمان حكمت محور را بنا نمايند. امروزه در بسياري از سازمان ها از جمله اداره هاي دولتي، عليرغم بالارفتن سطح سواد و دانش كاركنان و مديران، آنچنانكه بايد و شايد، از اين دانش به درستي در عمل استفاده نمي شود و سازمان ها نتوانسته اند از دانش افراد، به نحو احسن استفاده كنند. به عبارتي، با بررسي و مطالعة دقيق اداره هاي دولتي، اين سؤال پيش مي آيد كه چرا اين سازمان ها نتوانسته اند از دانش افراد براي بهبود عملكرد خود استفادۀ بهينه اي داشته باشند؛ بنابراين، در اين پژوهش سعي شده است مباني و نظريه هاي سازمان حكمت محور تبيين شوند.