بررسي عددي تاثير وينگلت بر مشخصات آيروديناميكي بال با ايرفويل فوق بحراني

وينگلت ابزاري مفيد براي افزايش كارايي آيروديناميكي اجسام پرنده مي‌باشد. هدف از اين پژوهش، بررسي ميزان بهبود عملكرد آيروديناميكي يك بال مجهز به وينگلت با ايرفويل فوق بحراني ناسا اس سي 0410 در سرعت پايين با استفاده از شبيه‌سازي عددي و مقايسه نتايج حاصل با نتايج تجربي بوده است. طول وتر و دهانه بال مورد مطالعه به ترتيب 20 و 4/53 سانتي متر و زاويه اتصال وينگلت به بال 75 درجه مي‌باشد. دامنه حل يك مكعب مستطيل 1×1×4 متر در نظر گرفته شده است. براي شبكه‌بندي دامنه حل از شبكه موزاييكي استفاده شده است. تعداد المان استفاده شده در اين شبكه حدود 7/1 ميليون المان مي‌باشد. براي حل جريان، مدل توربولانسي كِي اُمِگا اس اس تي انتخاب گرديد. ضريب برآ و پسا در محدوده زاويه حمله 4- تا 20 درجه در سرعت جريان آزاد 8 متر بر ثانيه محاسبه شده است. نتايج نشان مي‌دهد وينگلت به‌ صورت كلي با كاهش اندازه و قدرت گردابه‌هاي نوك بال كه باعث كاهش پساي القايي مي‌شود ضريب برآ را افزايش و ضريب پسا را كاهش داده ‌است. نسبت ضريب برآ به ضريب پسا در بهترين حالت تا 30 درصد نيز افزايش مي‌يابد. زاويه واماندگي حدود 12 درجه بدست مي‌آيد.. نتايج شبيه‌سازي عددي با دقت قابل قبولي بر نتايج تجربي منطبق است. بنابراين مي‌توان از نتايج شبيه‌سازي عددي به جاي ساخت سازه واقعي بهره برد.