بررسي كنايه در اشعار سه يدي هورامي

Investigation of irony in Soheidi Hawramis poems

كنايه ، پيام دروني يا به قولي غير صريح و در حقيقت بنيادي­ترين عنصر اثر است كه با كندوكاو بيشتر به آن مي­رسيم؛ عنصري كه زيربناي موضوع را تشكيل مي­دهد. بايد گفت كه، هنرمندي شاعر در چگونگي و تنوع و تازگي ارائه اين شگردها (با بهره­مندي از انواع صنايع بديعي) معلوم مي­شود؛ هرچند پرداخت تخيلي موضوع كه پيام درون متن را به طور شاخصي برجسته مي كند، بدون آرايه هاي ادبي هم ممكن است؛ اما قطعاً چنين مضمون­هايي ساده­اند. در اين پژوهش سعي بر آن است كه كنايه­هاي موجود در اشعار سه­يدي هه­ورامي مورد تحليل و بررسي قرار گيرند. روش انجام اين پژوهش توصيفي- تحليلي است. از نتايج بدست آمده در اين پژوهش: سه­يدي هورامي در اشعارش براي بيان افكار دروني خود، كنايه­هاي زيبا و لطيفي به­كار برده كه مي­توان گفت، بيشتر آن­ها نزديك به ذهن هستند و خواننده با خواندن آن­ها، خيلي زود به مفهوم شعري، دست مي­يابد. وي براي بيان كنايه­ها در اشعارش، گاهي از تشبيهات نيز استفاده كرده كه بيشتر آن­ها ملموس و از نوع حسي به حسي هستند. در برخي از اشعار وي چنين دريافت مي­شود كه وي فردي نيز عارف است و عقايد مذهبي در آن­ها، طنين­انداز است.