بررسي تطبيقي جلوه‌هاي پايداري در شعر سيمين بهبهاني و سنية صالح

رخدادهاي سياسي و اجتماعي در هر جامعه‌اي زمينه‌ساز خلق آثار ادبي‌اي مي‌شود كه در آن‌، نگاه انتقادي شاعران و نويسندگان متعهد نسبت به جامعه، برجسته و قابل تأمل است. سيمين بهبهاني و سنيه صالح نيز از اين‌گونه شاعران هستند. هر دو نسبت به اتفاقات جامعۀ خود حساس‌اند و سرنوشت مردم و كشورشان برايشان از اهميت بالايي برخوردار است. كوشش ادبي اين دست از شاعران در راستاي توصيف و بازتاب اين رخدادها، در حيطۀ ادبيات پايداري مورد بررسي قرار مي‌گيرد. اين ادبيات روايتگر مردماني‌ست كه در جهت كسب ارزش‌هايي چون عدالت، آزادي، وطن و... مي‌كوشند. بنابراين به آثاري اطلاق مي‌شود كه در يك برهۀ حساس تاريخي پديد مي‌آيند و به مبارزه‌ و پايداري يك ملت در برابر انواع بيداد داخلي و خارجي مي‌پردازند. مقالۀ حاضر، پژوهشي تطبيقي در جهت تبيين مؤلفه‌هاي ادبيات پايداري در شعر سيمين بهبهاني و سنيه صالح است. نگارنده كوشيده با روش توصيفي-تحليلي، وجوه تشابه و تمايز اين مؤلفه‌ها را در شعر دو شاعر تبيين سازد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه توصيف فضاي نابسامان جامعه، تشويق به مبارزه، جنگ، شهيد، استعمارستيزي، وطن و آزادي از مؤلفه‎هاي بارز ادبيات پايداري در شعر اين دو شاعر است.