اثربخشي روش تدريس مبتني بر فن آوري اطلاعات و روش تدريس فعال در بستر پداگوژي آموزشي

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي روش تدريس فناوري اطلاعات و روش تدريس فعال بر عملكرد تحصيلي دانش‌آموزان پايه پنجم ابتدايي شهر نهاوند بود. جامعه آماري شامل كليه دانش‌آموزان پايه پنجم شهر نهاوند كه در سال تحصيلي 1400-1401 مشغول به تحصيل بودند را شامل مي‌شد. در اين پژوهش با توجه به اينكه روش از نوع نيمه آزمايشي هست با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون يك دبستان به‌صورت تصادفي انتخاب و 30 دانش‌آموز كه يك انحراف متوسط در آن پايين‌تر از دوستان خود بودند انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي به دو گروه آزمايشي تقسيم شدند. دو گروه شامل 15 نفر كه روش تدريس فعال و 15 نفر كه روش با استفاده از فناوري اطلاعات بر روي آن‌ها اجرا مي‌شد تقسيم شدند. طرح پژوهش از نوع تجربي از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون بود. ابزار پژوهش شامل بررسي عملكرد تحصيلي كه محقق ساخته بود را شامل مي‌شد. و براي تحليل داده از تحليل كوواريانس تك متغيره براي دو گروه مستقل استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه ميان اثربخشي روش تدريس فعال و روش تدريس با استفاده از فناوري اطلاعات بر عملكرد تحصيلي ماده درسي پداگوژي فراگيران تفاوت وجود دارد. به‌طوري‌كه روش تدريس فعال به‌طور معناداري باعث افزايش نمرات بيشتري در عملكرد فراگيران نسبت به روش فناوري اطلاعات مي‌شود.