بررسي ادله عرفي بودن زبان قرآن

Examining the evidence of the conventional language of the Qur an

مراد از عرفي بودن زبان قرآن اينست كه زبان قرآن همان زبان عرب حجاز عهده رسول خدا(ص) است لكن زبان داناترين و تواناترين خطيبي كه در موقعيت هاي گوناگون، خطاب به عرب آن عهد، خطابه هايي كم و بيش موزون و در كمال صفت و اتقان را به قصد هدايت آنان ايراد كرده است. آيات هدايت و فرقان ـ آيات دعوت به تحدي ـ حديث ثقلين روايات عرضه بر قرآن از مهم ترين ادله هايي است كه بر عرضي بودن زبان قرآن دلالت مي كند كه ادلة عقلي هم آنها را تأييد مي كند زيرا كه خداوند در تبليغ و دعوت از مردم با الفاظي مبهم و اختلاف انگيز سخن نمي گويد بلكه پيام هاي مهم خود را براي مخاطباتش روشن بيان نموده و از زبان گويش و اسلوب و سبك محاوره و مفاهيم عقلا بهره جسته تا آياتش را بفهمند.