بررسي تطبيقي حقوق لقاح مصنوعي و اهداي جنين در فقه و حقوق ايران

Reviewing The Comparative Rights Of Artificial Insemination And Embryo Donation In Iranian Jurisprudence And law

چكيده در پژوهش پيش رو به بررسي تطبيقي حقوق لقاح مصنوعي و اهداي جنين در فقه و حقوق ايران پرداخته شد. اميد به بقا و ادامه نسل براي انسانها فطري است امروزه پيشرفتهاي علمي سبب شده است كه بسته شدن نطفه انسان و ديگر حيوانها، از غير راه شناخته شده )آميزش( امكان پذير گردد؛ روشهاي مختلف تلقيح مصنوعي استفاده از رحم جايگزين اهداي جنين و پذيرش سرپرستي اطفال بي سرپرست از جمله راهكارهايي است كه در حال حاضر، جهت كمك به زوجين نابارور كم و بيش مورد استفاده قرار مي گيرد. در نظام حقوقي ايران جز در دو مورد اخير قانون مدوّني وجود ندارد و كساني كه قصد استفاده از اين روشها را دارند با سردرگمي روبرو هستند در تدوين قوانين جديد از يك سو بايستي خالءهاي قانوني موجود، به ويژه در زمينه تلقيح مصنوعي و رحم جايگزين برطرف و ابهام از قوانين موجود زدوده شود و از سوي ديگر بايد به اين نكته توجه داشت كه در جهت حمايت از زوجين نابارور مهمترين نكته رابطه طفل با خانواده وي است اگرچه مطلوب اين است كه طفل اعطا شده به زوجين نابارور از نظر نسب نيز ملحق به آنان باشد ولي ايجاد نسب به شكل مصنوعي نه امكان پذير است و نه مطلوب. نتيجه اين كه حمايت از زوجين نابارور در نظام حقوقي ايران نيازمند وضع قوانيني شفاف بوده كه ضمن تسهيل روند اداري و قضايي روابط زوجين و طفل اعطايي به آنان را به خوبي تنظيم نمايد با توجه به اين پيشرفتها، پژوهش حاضر به تحقيق درباره لقاح مصنوعي و اهداي جنين را با عنايت به آيات ،روايات و قواعد فقهي مورد بحث و بررسي قرار داده و به جمع بندي موضوع از ديدگاه فردي و احوال خصوصي افراد و ديدگاه حكومتي و نظام اجتماعي دست يافته است.