مدلسازي مديريت منابع آب زيرزميني (چاهها) با ابزار پويايي شناسي سيستمها

بهره برداري از منابع آب زيرزميني جهت مصارف كشاورزي و ... به شكل چاه، چشمه و قنات صورت ميگيرد. چاهها از جمله منابع با قابليت كنترل بهره برداري هستند كه نقش موثري در وضعيت سفره آب زيرزميني نيز دارند. در مقاله حاضر با نگاه سيستمي و ابزار پويايي شناسي سيستمها به بررسي وضعيت بهره برداري اين منابع آب در دهه­هاي گذشته پرداخته شده است. سعي شده تا با بررسي تجربي و ميداني، فرايندهاي ديناميكي حاكم بر مصرف آب از طريق چاهها در بخش كشاورزي مورد شناسايي و توسعه قرار داده شوند. ساختار نهايي توسعه داده شده كه تنها شامل نمودارهاي عليتي است بخوبي نشان ميدهد عدم شناسايي متغير مناسب تصميم گيري، عدم ساختارشناسي ديناميكي و در نتيجه نگاه مقطعي و بخشي منجر به عدم تصميم گيري مناسب در بهره برداري از منابع آب زيرزميني، غفلت از راهكارهاي كنترلي مناسب، عدم شناسايي ارتباط بين مولفه هاي متعدد و در نهايت عدم ديد مناسب مديران از وضعيت واقعي حاكم بر موضوع شده است. به عبارتي مقاله حاضر نشان ميدهد چگونه مدلسازيهاي مبتني بر نگرش سيستمي و با ابزار پويايي شناسي سيستمها نقش موثري در آموزش متوليان جهت شناسايي ساختار حاكم بر سيستم تحت مديريت خود دارند.