نقش مديريت منابع آب در توسعه پايدار امور باغباني و فضاي سبز ايران

رشد روزافزون جمعيت شهري در دهه هاي اخير، زندگي انسان بر روي كره زمين را با چالش هاي زيادي مواجه كرده است. نياز شهرهاي امروزي به فضاهاي سبز و باغباني و كمبود منابع آب موردنياز براي آبياري اين گونه فضاها يكي از مشكلات اصلي بيشتر مناطق خشك و نيمه خشك جهان است. عدم توجه به شرايط محيطي، اقليمي و فرهنگي بستر در طراحي محيط و منظرهاي شهري، اين گونه فضاها را به فضاهايي ناهمخوان و غيرهمسو با توسعه پايدار تبديل كرده است. تاكيد اصول مبتني بر اصول توسعه پايدار شهري )به عنوان رويكرد غالب در جهت حفظ و ارتقاء محيط زيست انساني در ارتباط با توسعه شهري امروزي( نيز بر توسعه مناظر سبز در فضاهاي شهري كه داراي فوايد زيادي در هر سه جنبه اقتصادي و اجتماعي و زيست محيطي است، مي باشد. مسئله كمبود آب و همچنين تضاد راهبردهاي توسعه پايدار در بحث توسعه فضاي سبز شهري توسعه فضاي سبز در مقابل منابع محدود آب موجب گرديده است، كه بهره گيري از راهكارها و اصول منظرسازي كم نياز به آب و همچنين استفاده بهينه از منابع آبي موجود در مباحث مرتبط با طراحي پايدار منظر شهري داراي اهميت فراواني گردد. در اين مقاله سعي شده است براساس محدوديت هايي كه در مديريت منابع آب و خاك داريم راهكارهاي مديريتي در حفظ و توسعه فضاي سبز و باغباني بررسي گردد