صلح و نوع دوستي در آثار سعدي

ادبيات فارسي بستري بسيار مناسب براي ترويج صلح و بشردوستي است. شاعران و نويسندگان زيادي در آثار خود صلح و همدلي را ترويج و تبليغ كرده‏اند؛ چراكه تاريخ بشر همواره گواه جنگ و كشتار بوده و هم‏زمان صلح جزو آرمان‏هاي ديرينۀ بشر به حساب مي‌‏آمده است. سعدي ازجمله شاعراني است كه عشق و نوع‏دوستي، جنگ‏ستيزي و دوري از خشونت، دادخواهي و ظلم‏ستيزي را در آثار خود به ‏وضوح بيان مي‌‏كند و همواره حاكمان را به صلح‏طلبي فرا مي‌‏خواند. در اين پژوهش كه به روش توصيفي-تحليلي انجام شده است، نگاه سعدي به صلح و بشردوستي موردبررسي قرار گرفته است. نگاه سعدي به مقولۀ صلح و بشردوستي نگاهي اجتماعي است. او بشارت‏دهندۀ صلح و بشردوستي است و چون كرامت انسان و آزادي او در نظرش اهميت فراوان دارد، غايت آرزويش تفاهم ميان ملت‏ها و از بين رفتن خصومت‏ها و كدورت‏ها از جوامع انساني است وي پس از آشنايي با ملل و نحل گوناگون اين نكته را دريافته است كه دغدغه‏ها و آرمان‏هاي بشر يكي است؛ هرچند محدوده‏هاي جغرافيايي و مرزهاي ظاهري آن‏ها را از هم دور ساخته است. سعدي شاعري بسيار صلح‎طلب و نوع‏دوست است كه به‏عنوان مصلحي اجتماعي و حكيمي‌ جهان‏ديده، با بيان زشتي‏ها و درد و رنج‏هاي بشر، شيوۀ درست زيستن و نوع‏دوستي و مهرباني را نيز آموزش داده است.