مطالعه تطبيقي معيارهاي رويكرد زمينه گرايي با مولفه هاي باغ ايراني در راستاي اهداف توسعه پايدار

A comparative study of contextual approach criteria with Iranian garden components In line with the goals of sustainable development

زمينه و هدف: معماري چون متني در برابر مخاطب، دنيايي از انديشه ها و ارزش ها را تداعي مي كند و واجد زباني در پس پرده خويش بوده كه با مخاطب به گفتگو مي نشيند. معماري ايراني داراي خصوصياتي است كه در مقايسه با معماري ديگر كشورهاي جهان از ارزشي ويژه برخوردار است. باغ ايراني، از رويداد هاي مهم فرهنگي -هنري در عرصه هنرهاي كاربردي كهن ايران به شمار مي رود كه بصورت مستقيم و بي واسطه با قشر عظيمي از افراد سر وكار دارد. بنابراين هدف پژوهش مورد نظر بررسي و تحليل كاربرد عناصر و مؤلفه هاي باغ ايراني بر مبناي معماري زمينه گرا در منظر معاصر مي باشد. روش تحقيق: : اين پژوهش طبق روش شناسي مطالعات فرضيه محور با روش تحليلي-تطبيقي به بررسي عناصر باغ ايراني، زمينه گرايي و كاربرد و تطبيق آن با اهداف توسعه پايدار در منظر معاصر پرداخته است. يافته ها: باتوجه به غفلت طراحان امروزكشورمان نسبت به رويكرد زمينه گرا و طراحي منظر پايدار، بايد بكوشيم با هدف بازگرداندن هويت اصيل باغ ايراني در منظر معاصر به كالبد بيجان، بدون كاربرد و بي هويت منظر امروز معنايي تازه ببخشيم. و با پاسداشت آنچه پيشينيان با حكمت در اختيار ما گذاشته اند با اهداف توسعه پايدار همگام تر شويم. نتيجه گيري: نتايج نشان داد تنها راه دستيابي به اهداف توسعه پايداري شناخت رويكرد زمينه گرا و بكارگيري آن در منظر معاصر ميباشد و تطابق بالاي عناصر باغ ايراني با معيارهاي رويكرد زمينه گرايي، در نهايت با اهداف توسعه پايدار همگام بوده و استفاده از الگوي باغ ايراني درانواع فضاهاي سبز فرهنگي-تفريحي-آموزشي (كافه كتاب ، دانشگاه ، باغ-موزه...) پيشنهاد ميشود .