شناخت فضاي باز در معماري پيش از تاريخ ايران، مطالعه موردي: دورـ اونتاش

Understanding the open space in the pre-historic architecture of Iran, Case study: Dur-Untash

فضاي باز، گونه اي از فضاست كه روي خود پوششي ندارد و داراي اهميت بسياري در معماري همه دوره هاست، زيرا بسياري از رويدادهاي زندگي روزمره انسان ها همواره در آن رخ مي‌داده است. اين فضا هم مي تواند درون يا مجاور بنا باشد و هم محيط برآن. براي شناخت فضاهاي باز در گذشته، بايد مفهوم آن را از خود تاريخ به دست آوريم. در اين پژوهش ابتدا ويژگي‌هاي اين گونه فضاها را در اولين سكونتگاه‌ها و روستاهاي اوليه بررسي مي كنيم و سپس به طور دقيق‌تر به آن، در بناها و فضاي بين آنها در ميان سه حصار شهر دورـ اونتاش مي پردازيم و سپس نتايج به دست آمده را مقايسه مي كنيم. ويژگيهاي مطالعه شده هم كمي است و هم كيفي؛ مانند شكل، نسبت ها، تناسبات، چگونگي ارتباط ميان فضاها، و جهت گيري آنها. هدف اين تحقيق شناخت چيستي و چگونگي فضاهاي باز در دوره پيش از تاريخ و به طور دقيق‌تر در شهر مقدس دورـ اونتاش است. اين مطالعه مي‌تواند ما را در شناخت اين گونه فضاها در دوره‌هاي بعدي و همچنين درك چگونگي زندگي و فرهنگ انسان‌ها در طول تاريخ ياري دهد.