تاثير تبديل عناصر شهري خطي به پياده راه هاي سبز در بهبود كالبد شهري: نمونه موردي مادي هاي شهر اصفهان

The effect of transforming linear urban elements into greenways for improving urban texture: a case study of Madis in the city of Isfahan

ساختار شهري اصفهان به علت عناصر طبيعي، تاريخي و معماري خود معروف و شناخته شده است. يكي از اين عناصر، شبكه ي مادي ها است كه در گذشته از آن به منظور آبياري زمين هاي كشاورزي استفاده مي شده است. با توجه به اهميت اين شبكه كه در شكل دهي به ساختار كالبدي و ارتباط ديگر عناصر در بافت شهر اصفهان، احيا و ساماندهي آن تاثير بسزايي در بهبود فضاي شهري خواهد داشت. با توجه به نزديكي ويژگي هاي اين شبكه به پياده راه هاي سبز، مي توان از اصول طراحي محيطي در مورد احياي سبز راه ها به منظور بهبود اين بستر استفاده كرد. لذا پژوهش حاضر در تلاش است تا با شناسايي پتانسيل مادي هاي اصفهان، آن ها را به منزله ي پياده راه هاي سبز مورد ارزيابي قرار دهد. درواقع هدف اصلي اين مقاله ارائه راهكارهايي در جهت شناسايي آسيب هاي فعلي وارد آمده به شبكه ي مادي ها، و احيا و ساماندهي اين شبكه در جهت دستيابي به نتايج زير مي باشد: - حفظ و ماندگاري مادي ها به عنوان يكي از عناصر شاخص و تاريخي در شهر اصفهان، - گسترش تعامل و پياده مداري در جهت افزايش كيفيت بافت شهري، - تقويت لكه هاي سبز شهري در باغ شهر تاريخي اصفهان. اين پژوهش از ديدگاه هدف، از دسته پژوهش هاي كاربردي و از نظر روش، در شمار پژوهش هاي تحليلي قرار مي گيرد. جمع آوري اطلاعات مورد نياز نيز به كمك روش هاي معمول مطالعات كتابخانه اي (بررسي اسناد و طرح هاي فرادست) و برداشت هاي ميداني (مشاهدات عيني و برداشت هاي محلي) انجام شده است. نتايج به دست آمده از تحليل مباني نظري در اين پژوهش نشان مي دهد كه مادي ها داراي ويژگي ها و امتيازاتي هستند كه با برنامه ريزي صحيح و هدفمند درباره آن ها، و با رفع ضعف در دو معيار اجتماع پذيري و امنيت در شبكه موجود از اين عناصر، به كيفيت قابل قبولي در پياده مداري و تقويت لكه هاي سبز و تعاملات اجتماعي در شهر اصفهان دست يافت.