بررسي رضايتمندي پروژه مسكن مهر از منظر پايداري اجتماعي (نمونه مطالعاتي: مسكن مهر شهر تبريز)

Investigating the satisfaction level of the Mehr housing project s residents in terms of social sustainability (Case study: Tabriz Mehr housing project)

طرح مسكن مهر در سال 1386 توسط دولت نهم در راستاي پاسخگويي به نياز مردم به تأمين مسكن، مطرح شد كه اقتباسي از مسكن اجتماعي كشورهاي صنعتي، در راستاي مرتفع كردن نياز به سرپناه افراد بي‌بضاعت جامعه، به ويژه بعد از جنگ جهاني دوم بود. پروژه مسكن مهر در طي سال‌هاي اخير به دلايل مختلف نتوانست جايگاه مناسبي در جامعه را به خود اختصاص دهد و پديده زاغه‌نشيني مدرن را به وجود آورد. ناراضي بودن ساكنان از محل زندگي خود و عدم حس تعلق ساكنين به محل زندگي خود از جمله مشكلات اين طرح است. يكي از آسيب‌هاي وارده به اين موضوع عدم تمايل ساكنين به برقراري ارتباط با همسايگان خود و يا به عبارتي تعاملات اجتماعي است كه امروزه با عنوان معماري پايدار مطرح مي‌شود. اهميت موضوع مسكن مهر در ايران سبب شد معيارهاي پايداري اجتماعي، به منظور تحقق مسكن مطلوب، گردآوري شود تا به عنوان الگويي در ساخت‌وسازها و ارزيابي مسكن مهر مورد استفاده قرار گيرد. در اين پژوهش با بررسي مطالعات و تحقيقات پيشين، معيارهاي اصلي ارزيابي تعاملات اجتماعي جمع‌آوري شده و ميزان رضايتمندي ساكنين از اين عوامل در نمونه موردي مسكن مهر شهر تبريز مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج حاكي از آن است كه ميزان رضايتمندي ساكنين از تمامي فاكتورها در سطح پاييني بوده و در ميان اين عوامل بيشترين رضايتمندي مربوط به حس امنيت ساكنين است و عوامل مربوط به فضاهاي جمعي مانند امكانات تفريحي و ورزشي و فضاي سبز و فضاهاي تجمع، بيشترين ميزان نارضايتي را داشته‌اند. برخلاف يافته‌هاي پيشين حس امنيت به تنهايي قادر به بالابردن تعاملات ساكنين نبوده و وجود فضاهاي جمعي جهت مشاركت افراد تأثير بيشتري بر افزايش تعاملات ساكنين دارد.