معلم و تكنولوژي آموزشي: رابطه بين انگيزه معلم براي ادغام تكنولوژي آموزشي در كلاس درس خود و رضايت شغلي معلم

هدف از اين مطالعه تعيين رابطه بين انگيزش معلم براي پياده‏سازي تكنولوژي و سطح رضايت شغلي معلمان بود. همان‏طور كه مدارس در جهت نيازهاي فراگيران در قرن 21 تلاش مي‏كنند، معلمان تشويق مي‏شوند تا برنامه‏هاي نوآورانه و معنادار تكنولوژي را به طور منظم در كلاس‏هاي درسي خود قرار دهند. وقتي ابزارها به درستي استفاده شوند مي‏توانند پيشرفت و انگيزه دانش‏آموزان را افزايش دهند. معلم موفق تلاش مي‏كند تا اين ابزارها را به طور مداوم مورد استفاده قرار دهد و سطوح بالايي از انگيزه دروني و رضايت شغلي را از طريق موفقيت فردي در اين زمينه ايجاد كند. اين مطالعه از روش‏هاي كمي براي جمع‏آوري داده‏هاي شركت‏كنندگان در تحقيق استفاده كرده است. پرسشنامه‏ها به صورت آنلاين بين مديران مدارس شركت‏كننده توزيع شد و بين كاركنان آموزشي پخش شد. سوالات مطرح شده سه نوع بود: مقياس ليكرت، چندگزينه‏اي و پايان‏باز. نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه برخي معلمان ممكن است فناوري آموزشي را به عنوان عاملي براي استرس شغلي بيشتر و در نتيجه رضايت و انگيزه شغلي كمتر ببينند اما برخي ديگر ممكن است آن را به عنوان منبعي كمك آموزشي كه تاثير مثبت بر دانش‏آموز دارد در نظر بگيرند كه در اين صورت منجر به استرس كمتر و سطوح بالاتري از رضايت و انگيزه شغلي مي‏شود.