جايگاه پاسخگويي در تحقق حكمراني مطلوب از منظر حكومت ديني با رويكردي بر قرآن و نهج البلاغه

از گذشته تا به امروز، همواره نقش دولت ها و حكومت ها در پيشرفت و تعالي جوامع يا عقب افتادگي آن ها مورد بحث و مناقشه بوده است، به ويژه در چند دهه اخير اين مهم بيش از پيش نمايان شده است و مباحثي مانند دولت كوچك، دولت كارآفرين، دولت الكترونيك و دولت كارآمد به عنوان يك پارادايم غالب مطرح شده است، اما به تازگي مفهوم «حكمراني مطلوب» به گونه اي فزاينده در ادبيات توسعه، مورد استفاده قرار گرفته است. نظريه ي حكمراني مطلوب كه با ويژگي هاي مختلفي از جمله پاسخ گويي تعريف مي شود، الگويي براي توسعه پايدار انساني به شمار رفته است. اين مقاله در تلاش براي اثبات اين موضوع است كه آيا پاسخگويي كه به عنوان يكي از مؤلفـه هاي حكمرانـي مطلوب از منظر نظام بين الملل مطرح است، در قرآن كريم، سخنان امام علي (ع) و گزارش هاي تاريخي معطـوف به شيوه كشور-داري آن حضرت به شكلي صريح، قابل رديابي است؟ از اين رهگذر با بررسي مؤلفه يادشده در حكومت علوي خواهيم يافت كه امام علي (ع) نه تنها در مقام نظر معتقد به حكمراني مطلوب بوده اند، بلكه در عمل نيز همواره خود را متعهد به آن مي دانستند. روش اين تحقيق كتابخانه اي است و داده هاي پژوهش با ابزار فيش برداري گردآوري و مورد تحليل و بررسي قرار گرفته اند.