عدالت و توسعه متوازن مناطق

در اين مقاله سعي شده است به پرسش هايي مانند اين كه چرا توسعة صرف، تعارض با عدالت دارد؟ و عدالت در توزيع به چه شكلي است؟ با توجه به معاني لغوي و مصطلح آنان به سمت بنياد نظري اين مفاهيم برويم كه عدالتِ تام همچون چتري افراشته با فراز ظرفيتي خويش، مفاهيم ديگر را رهنمود ميكند كه اگر نكند ديگر عدالت نيست و اين كه گريز معنايي توسعه به نحو تكثيري تحت لواي عدالت به رشد منجر ميشود با استفاده از فرصت مردمي بودن، چنان كه مردمي بودن هم، با خود، كثرت به همراه دارد كه اين دو كثرت، هم افزايي دارند اما نه به نحو تكاثرِ مذموم و اين كه تعلق پذيري زياد عدالت، ناشي از تواضع اين مفهوم براي كمك رساني است و اين كه همه اين ها در توزيع بايستي منطقه محوريِ تناسبي داشته باشند و تناسب هم بايد به دو عنصر عقلانيت و معنويت تنيده باشد به نحوه تقسيطي با نظر به تفاوت عدالت و قسط كه قسط، ناظر به عدالت در توزيع مي باشد، تا دچار عدالت گريزي حتي در قانون گذاري نباشيم.