سنجش سطح پايداري محلات شهر كرمانشاه با تأكيد بر محلات با هسته‌هاي روستايي

شهر كرمانشاه همانند بسياري از شهرهاي بزرگ كشور با مسائل متعددي از جمله ناپايداري توسعه مواجه است و اين مسئله در سطح برخي از محلات به بالاترين حد مي‌رسد. با وجود اينكه محلات، هسته‌هاي اصلي زندگي شهري به شمار مي‌روند، ليكن در نظام رسمي برنامه‌ريزي فضايي جايگاهي ندارند. اين مسئله به تشديد ناپايداري توسعه در آنها، منتهي شده است. اين پژوهش در سال 1393 و با هدف سنجش ميزان پايداري محلات شهر كرمانشاه با استفاده از روش ميداني تهيه شده است. در سنجش ميزان پايداري از 20 معيار و بيش از 50 زيرمعيار استفاده شده است. جامعه‌ي آماري پژوهش 5 محله‌ي منتخب‌ از شهر با جمعيتي در حدود 23700 نفر است كه با استفاده از روش كوكران، 368 نمونه براي انجام پرسشگري استخراج شده‌اند. ضمن تجزيه و تحليل داده‏ها، از آزمونهاي آماري‎ t تك نمونه‎اي و واريانس يكطرفه يا آنوا (و آزمون تعقيبي شفه) و رتبه‌بندي كروسكال واليس استفاده شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهند كه وضعيت محلات از نظر خوانايي و تعلق خاطر بهتر و از نظر معيارهاي هويت، سرمايه‌ي اجتماعي و تراكم بدتر است. از بين 5 محله‌ي مورد بررسي، محلات چمن و حكمت اباد به ترتيب با مجموع ميانگين‌هاي 3.22 و 3.28 در وضعيت كاملا ناپايدار و محلات جعفر اباد، چشمه سفيد و دولت اباد به ترتيب با مجموع ميانگين‌هاي 3.79، 3.84 و 4.01 در وضعيت ناپايدار قرار دارند. در نتيجه، اين پژوهش نشان مي‌دهد كه از نظر معيارهاي پژوهش، محله‌هاي منتخب در وضعيت ناپايداري قرار دارند و شدت ناپايداري در آنها متفاوت است. در پايان پيشنهاداتي براي توسعه و پايداري محلات ارائه شده‌اند.