رسانه‌ها و توسعه شهرهاي جهاني؛ فراتحليل تجربي تهران و استانبول

شهرها بزرگ درصدد پيوستن به شبكه‌هاي جهاني و تبديل‌شدن به شهر جهاني هستند، زيرا در عصر رسانه‌ها و فناوري‌هاي نوين مهم‌ترين فرم شهرها شبكه‌سازي و قرارگيري در شبكه جهاني است و بازنمايي خود به‌مثابه يك شهر جهاني است، مطالعه حاضر به بررسي نقش رسانه‌ها در فرايند جهاني‌شدن شهر و رسانه به‌عنوان شاخصي از شهرهاي جهاني مي‌پردازد. بنابراين مي‌توان از دو منظر، نقش زيرساخت‌هاي رسانه‌اي و ارتباطي به‌مثابه شاخصي اصلي در تعريف شهر جهاني‌شده و بازنمايي شهر در رسانه‌ها براي جهاني‌شدن شهر به موضوع نگريست. يكي از مهم‌ترين ويژگي‌هاي جهاني‌شدن در عصر مدرن رسانه‌اي‌شدن جهاني‌شدن است كه از طريق رسانه و ارتباطات شكل مي‌گيرد. رسانه‌هاي نوين نقش زيادي در جهاني‌سازي شهرها دارد و ديجيتالي‌شدن راه را براي پيشرفت شهرهاي جهاني و شركت‌هاي چندمليتي و بازارهاي جهاني هموار ساخته است. پيشرفت فناوري در حوزه رسانه‌هاي گروهي و فناوري‌هاي ارتباطي و اطلاعاتي جهاني‌شدن را پديد مي‌آورد و آن توسعه مي‌دهد. در بخش تجربي به مطالعه موردي شهر استانبول و تهران پرداخته مي‌شود: دولت تركيه سياست‌هاي نئوليبرال را براي تبديل شهر استانبول به شهر جهاني اتخاذ كرد و همين امر موجب افزايش رقابت اقتصادي و افزايش ارتباطات بين‌المللي استانبول با شبكه‌ شهرهاي جهاني شد. همچنين يكي از دلايل پيشرفت استانبول استفاده از زمينه‌هاي فرهنگي و تاريخي و بازنمايي آن‌ها از طريق رسانه‌هاي گروهي و رسانه‌هاي نوين در عرصه جهاني بود. به‌طوركلي شهر استانبول در رتبه‌بندي شهرهاي جهاني توسط مراكز معتبر مطالعاتي موقعيت مناسبي دارد و شهر تهران در اين رتبه‌بندي‌ها هيچ جايگاه ندارد. مطالعات تجربي در حوزه جهاني‌شدن شهر تهران بر اين امر تأكيد مي‌كنند كه تهران پتانسيل تبديل شده به شهر جهاني را دارد اين حال در ابعاد حاكميتي، مديريتي، زيست‌محيطي، اقتصادي، حمل‌ونقل و رسانه‌اي داراي چالش‌هاي بنيادي است.