نقش متحدان غيردولتي در راهبرد منطقه اي ايران؛ فرصت يا تهديد؟

پس از فروپاشي نظام دوقطبي و خروج خزنده ايالات متحده از خاورميانه، بازيگران اصلي منطقه بجاي برخورد مستقيم نظامي ترجيح داده اند از گروه هاي نيابتي استفاده كنند. در همين راستا هدف اين پژوهش فهم جايگاه اين بازيگران غير دولتي در راهبرد منطقه اي جمهوري اسلامي ايران است. سوال اصلي اين است كه: «گروه هاي نيابتي در راهبرد امنيت ملي ايران در خاورميانه چه جايگاهي دارند»؟ فرضيه پژوهش از اين قرار است: «ايران با هدف افزايش عمق استراتژيك و نيز براي حل پارادوكس تنش زدايي در مناسبات بين المللي همزمان با حفظ آرمان ها به دنبال ايجاد و پشتيباني از گروه هاي نيابتي در منطقه بوده و جايگاه اين گروه ها در راهبرد سياست خارجي جمهوري اسلامي نهادينه كردن نوعي موازنه در برابر تهديدات دشمنان در مناطق پيراموني ايران است». براساس يافته هاي پژوهش، حمايت از گروه هاي همسو در منطقه براساس منطق استراتژيك و نوعي نبرد نامتقارن در برابر توطئه هاي آمريكا و رژيم صهيونيستي براي دفاع از موجوديت و تامين امنيت ملي جمهوري اسلامي است كه گاهاً اين منطق استراتژيك در راستاي تفكرات ايدئولوژيك قرار گرفته و همديگر را تقويت مي كنند. چارچوب نظري پژوهش واقع گرايي نئوكلاسيك(نظريه موازنه تهديد) و روش پژوهش تاريخي - تحليلي و ابزار گردآوري داده ها كتابخانه اي و اسنادي است.